Kontakt Strona główna Pliki do pobrania english

NEWSLETTER

Podaj swój adres e-mail:

4. Sanatorium doktora Józefa Geislera

ul. T. Kościuszki 20

W miejscu, gdzie dziś znajduje się osiedle mieszkaniowe, jeszcze do końca lat  90. stał budynek pierwszego nizinnego sanatorium przeciwgruźliczego w Królestwie Polskim, którego założycielem, właścicielem i lekarzem naczelnym był twórca Otwocka Uzdrowiska – Józef Marian Geisler.

W roku 1893, z finansową pomocą znanego warszawskiego lekarza Adama Chełmońskiego, doktor Józef Geisler wybudował w lesie, między dzisiejszymi ulicami Kościuszki, Chopina i Geislera, duży piętrowy budynek przeznaczony na zakład leczniczy chorób płuc, przede wszystkim gruźlicy. Sanatorium komfortowe, urządzone zgodnie z obowiązującymi zasadami higieny (bieżąca woda, kanalizacja, czterdzieści przestronnych jednoosobowych pokoi, dwie duże werandy do leżakowania, obszerna jadalnia i salon), cieszyło się dużym obłożeniem.
 W sanatorium Geislera stosowano skutecznie metodę klimatyczno-dietetycznego leczenia gruźlicy płuc, wprowadzono odmę sztuczną. 
W połowie 1898 roku sanatorium zostało rozbudowane. Dwie części piętrowe budynku głównego zostały połączone łącznikiem i tworzyły całość. Drewniane budynki były bogato zdobione wycinanymi w drewnie ornamentami i położone w pięknym, zadbanym lesie.
Sanatorium Geislera było początkiem budowania sanatoriów i prewentoriów przeciwgruźliczych w Otwocku. Tu pracowali i praktykowali najlepsi specjaliści leczenia gruźlicy i chorób płuc: Chełmoński, Wroński, Stankiewicz, Czaplicki, Krzyżanowski i inni. Sanatorium dr. Geislera wykształciło typ zakładu przeciwgruźliczego, który obowiązywał do lat 30. XX wieku. 
Doktor Józef Marian Geisler był też wielkim społecznikiem. Był członkiem Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Otwocka, oddanym propagatorem Otwocka jako tzw. stacji klimatycznej, był członkiem Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego, członkiem założycielem Warszawskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego, przyczynił się do nadania naszemu miastu statusu pierwszej stacji dezynfekcyjnej, której został kierownikiem.
W roku 1915 dr Geisler ewakuowany został w głąb Rosji. Wrócił do Otwocka w 1918 roku. Ciężko chory nie podjął pracy zawodowej. Zmarł w Otwocku 1 maja 1924 roku. Pochowany został na cmentarzu w Karczewie. 
Sanatorium funkcjonowało do wybuchu pierwszej wojny światowej. Wraz ze śmiercią doktora Józefa Geislera przestało istnieć.
Doceniając zasługi doktora Józefa Mariana Geislera dla Otwocka, 6 sierpnia 1924 roku Rada Miejska uchwaliła zmianę nazwy ulicy Granicznej na ulicę J. M. Geislera. 
W  budynku byłego sanatorium nowi właściciele Waks i Frydland otworzyli pensjonat o nazwie Dyeta, zmieniony później na  Patria, który prowadziła Regina Rozenblat. W czasie wojny był tu dom mieszkalny, kawiarnia i restauracja.
W 1946 roku w dawnym zakładzie leczniczym doktora J. Geislera otwarto Sanatorium Przeciwgruźlicze PPS, potem PPR, a następnie sanatorium ZUS. 
Od lat 50. aż do lat 90. XX wieku znajdowało się tu Sanatorium Przeciwgruźlicze im. Ludwika Waryńskiego przekształcone w 1976 roku w Szpital im. Ludwika Waryńskiego nr 2.