Kontakt Strona główna Pliki do pobrania english

NEWSLETTER

Podaj swój adres e-mail:

8. Sanatorium Wojskowe

ul. Borowa 14/18

25 kwietnia 1935 roku odbyło się poświęcenie Sanatorium Wojskowego. Pierwsi chorzy przybyli tu 1 maja 1935 roku.

Sanatorium Wojskowe zbudowane zostało według najnowszych wymagań architektonicznych. Pięknie położone, 150 m nad poziomem morza, a 20 m ponad otaczającym zalesionym terenem. Projektodawcą obiektu był dr St. Rouppert  – szef Departamentu Zdrowia Ministerstwa Spraw Wojskowych. Plany opracował prof. architektury Edgar Norwerth. 
Ten olbrzymi kompleks sanatoryjny składał się z czteropiętrowego budynku głównego oraz  z kilku budynków parterowych lub piętrowych, w których mieściły się garaże, portiernia, mieszkania dla personelu niższego, kostnica, sala sekcyjna, spalarnia śmieci i dezynfektornia dla spluwaczek. Zbudowane zostały także domki z ogródkami dla lekarzy, dom dla administracji i sióstr zakonnych. Budynek kuchenny z magazynami na parterze i pralnią na piętrze połączony parterowym korytarzem z głównym gmachem sanatorium.
Sanatorium Wojskowe było przeznaczone dla 120 osób. Posiadało nowocześnie urządzoną salę operacyjną, gabinet rentgenowski z lampą Vessely’ego do naświetlań krtani, aparatem Maurera do przepalania zrostów, laboratorium, aptekę, salę opatrunkową, jadalnie oddzielne dla oficerów i podoficerów, gabinety lekarskie, zabiegowe, fizykoterapii, bibliotekę, saloniki wypoczynkowo-rozrywkowe, salę konferencyjną z wnęką ołtarzową odsłanianą na czas nabożeństw, kuchenki oddziałowe, łazienki i ubikacje dla chorych i personelu, brudowniki, leżalnie i balkony. Sanatorium było zradiofonizowane, miało 16 głośników i słuchawki przy każdym łóżku, posiadało własny aparat filmowy z aparaturą dźwiękową. 
Średni czas leczenia wynosił 3 – 6 miesięcy, często był przekraczany. Do stosowanych zabiegów należały m.in. wyrywanie i alkoholizacja nerwu przeponowego, torakoplastyka, odma zewnątrzopłucnowa.
Sanatorium Wojskowe była ekskluzywną placówką leczniczą, przeznaczoną dla oficerów, podoficerów i rodzin wojskowych, ale jeśli były wolne miejsca przyjmowano również osoby cywilne. Sanatorium to sławiło Otwock na całą Polskę.
We wrześniu 1939 roku w sanatorium leczono rannych i chorych żołnierzy frontowych.
W grudniu 1939 roku Niemcy rozwiązali ten doraźny szpital i w jego miejsce utworzyli szpital rehabilitacyjny dla rannych żołnierzy niemieckich.
Od sierpnia 1944 roku do maja 1945 roku mieścił się tu radziecki szpital polowy dla rannych i chorych, następnie placówka po raz pierwszy zmieniła swój profil i zaczęła działać jako szpital ogólny, zwany Sanatorium dla wyższych oficerów.
Od roku 1946, po wykonaniu remontu i adaptacji, rozpoczęło działalność Wojskowe Sanatorium Przeciwgruźlicze.
W 1955 roku sanatorium zmieniło nazwę na Centralne Wojskowe Sanatorium Przeciwgruźlicze.
Od stycznia 1978 roku w wyniku kolejnej reformy zakład zmienił nazwę na Wojskowy Szpital Gruźlicy i Chorób Płuc w Otwocku.
Przełom lat 90. i dwutysięcznych to okres niebytu sanatorium, okres, w którym toczono dyskusje z konserwatorem zabytków i podejmowano próby sprzedaży obiektu.
7 września 2010 roku historia sanatorium zatoczyła koło. Po wielu latach nastąpiło uroczyste otwarcie Europejskiego Centrum Zdrowia Otwock im. Fryderyka Chopina w pięknie odrestaurowanym gmachu dawnego Sanatorium Wojskowego.